Eigen ontwerp   Eenvoudig         Iets moeilijker         Merklappen Eenvoudige ontwerpen Ik maak/maakte zelf kruissteekpatronen. Lang geleden waren nog geen PC's, dus alles moest met pen en papier. Ik heb toen in een dolle bui een "bloknote" van A3-formaat (twee keer zo groot als een A4-tje) gekocht met een heleboel transarante vellen met hokjes. Je legt zo'n vel over een plaatje en vult de hokjes in. Het was voor mij met mijn eerste baantje een mega-aankoop, maar ik heb er nooit spijt van gehad. Veel ontwerpen heb ik met behulp van dat overtrekpapier gemaakt. Hilde heeft me jaren geleden gevraagd dit gedicht om te zetten in een patroon, zodat zij het zelf kon gaan borduren. Door problemen met haar ogen is het er nooit van gekomen. Daarom heb ik het voor haar geborduurd. Echter niet in kruissteekjes maar in stiksteekjes vanwege het formaat. Het alfabet heb ik eerst ingevoerd in de alfabetbibliotheek van PCStitch. Daarna was het een eitje om de tekst samen te stellen. Het randje komt uit een boek van Valerie Lejeune. Voor de vijftigste verjaardag van Boukje heb ik een Fries gedicht voor haar geborduurd. Dit gedicht stond op de rouwbrief van haar moeder. Vandaar ook die vergeetmenietjes ernaast. Al surfend op het Internet kwam ik in aanraking met "blackwork", stiksteken in zwart (of in ieder geval in één kleur) met vaak ingewikkelde patronen. Een graadje moeilijker is het zogenoemde "Holbein". Dit is blackwork waarbij de achterkant er hetzelfde uitziet als de voorkant. Het betekent niet alleen dat je moet nadenken hoe je je steken maakt (je route), maar ook dat het aan- en afhechten zorgvuldig (want onzichtbaar) moet gebeuren. Enfin, ik heb een restje blauwe borduurstof gepakt en ben wat gaan proberen. Ik vond heel wat patronen op de site blackworkarchives. De route bepalen gaat me goed af, maar het aan- en afhechten is nog niet optimaal. De teksten zijn overigens niet in "Holbein". Mocht je je afvragen hoe de tekst luidt: "Op ut koiste hout wird ut miste verf gesmeerd". Dit is een Brabants gezegde. Vertaling: Op het slechtste hout wordt de meeste verf gesmeerd. Betekenis: Oude vrouwen gebruiken meer make-up. "Les amis de mes amis sont mes amis" De vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden. Voor schoonmoeder Lotte heb ik ooit haar lijfspreuk geborduurd. Door het elegante lettertype, de eenvoud van die ene kleur rood en de compositie vind ik het een fraai ontwerp. Bij uitzondering een werkje in platsteek. Dit was een cadeautje voor oude Bram. Hij en ik (wie niet?) zijn altijd al gefascineerd geweest door onmogelijke figuren zoals deze driehoek. Escher en Reutersvård zijn meesters in dit soort tekeningen. Toen broer Prospère voor de eerste keer trouwde, heb ik zijn trouwkaart ontworpen. Op de voorkant stond een tekening van mijn hand en aan de binnenkant zat een geborduurd hartje geplakt. Voor Moeke heb ik eens een ordner bekleed met roodwitgestreepte stof, versierd met de geborduurde tekst "Moeke's prentenboek" en een bijpassende afwerking uit mijn kantjes-en-bandjes-la. Moeke gebruikte het "prentenboek" voor het bewaren van kindertekeningen. Piet heeft een klussenbedrijf gehad. "De karweikar" heette het. Zijn artistieke nicht Josje heeft onze eerste nieuwe bedrijfsauto voorzien van een multifunctioneel mannetje. Door middel van een foto en het overtrekpapier heb ik er een kruissteekpatroon van gemaakt. Zo kon ik zijn overalls voorzien van het "bedrijfslogo". Ik heb drie badges kunnen "redden". Dat het hier gefotografeerde exemplaar echt gebruikt is, zie je aan de vage groene verfvlekken. Een mini-uitvoering van zo'n werkbroek zie je rechts. "Speel je Scrabble, ja, dan pak je, letterstenen uit een zakje. Niet van plastic , maar van stof. Jongens, jongens, wat een bof." Schoonmoeder Lotte speelde graag een potje Scrabble®. Wij ook. Om het grabbelen naar stenen eerlijk te laten verlopen, had zij ze in een plastic zakje gedaan. Ik vond het er een beetje armoedig uit zien. Daarom heb ik voor haar met Sinterklaas een stoffen zakje gemaakt. Schoonzus Noris is geboren en getogen op Curaçao. Ik heb voor haar eens een plattegrond van het mooie eiland geborduurd. Dat wil zeggen, ik heb de contouren geborduurd, de plaatsen met rode kruissteekjes aangegeven en de Caraïbische zee met waterverf blauw geschilderd. Twee vrouwelijke ex-collega's (Ghislaine en Rita) hielden zich bezig met de Euregionale contacten tussen Hogescholen van Aken, Luik, Hasselt en die van "ons" (Heerlen, Maastricht, Sittard). Dat samenwerkingsbureautje werd "Hora est" (latijns voor "Het is tijd") genoemd. Naar aanleiding van hun verhuizing naar een ander gebouw heb ik een simpel spreukentegeltje gemaakt met "oost west, hora est". Ik heb geprobeerd het de uitstraling van een delftsblauw tegeltje mee te geven. Het borduurwerk is uitgevoerd in blauw ombré-garen op een (expres wat vlekkerig lichtblauw geverfd) linnen. Paul is de zoon van mijn oudste broer Paul; hij is mijn oudste neef (tante-zegger). Op 9 juli 2004 is hij getrouwd met Fauny. Ik had er graag bij willen zijn ... Daan is de zoon van de jongste dochter Eveline van mijn oudste broer Paul. Voor petekind Mijke op haar twintigste verjaardag een handdoek met haar naam erop. Nicht Elly is op 4 september 50 jaar geworden. Wij speelden als kinderen veel met elkaar. Je komt haar naam ook tegen op mijn Barbie®-pagina. Daarom wilde ik een heel speciale kaart sturen. Ik heb met behulp van PCStitch een eigen Assisi-variatie gemaakt, waarbij 50 is uitgespaard. Ex-collega Ghislaine (van het HoraEst-bureau, zie elders op deze pagina) is moeder van Jolijn. Deze "ringbeer" kwam ik tegen in een handwerkwinkel. Ik heb elementjes van het geboortekaartje omgezet in kruissteekjes en met backstitch het lettertype nagebootst. Iets moeilijker Jelle is het eerste achterkleinkind van mijn schoonmoeder. Mijke en Werner zijn de trotse ouders. Mijke is een fan van de tekenaar Leendert Jan Vis, vooral bekend van wenskaarten. Daarom heb ik muis Flo gebruikt voor de geboortetegel van Jelle. Ook heb ik geprobeerd het lettertype van Vis te benaderen, zowel in de grote gekleurde letters als in de datum. Eind februari 2005 is schoonzus Noris teruggegaan naar haar vaderland Curaçao. Als afscheidscadeau heb ik voor haar een kussen gemaakt. De Chinese tekens komen uit het onvolprezen boek "Le livre des lettres d'ici et d'ailleurs" van Valérie Lejeune. De teksten in het Nederlands en Papiamento zijn gemaakt met behulp van PCStitch. Chinees omdat Noris gediplomeerd acupuncturiste is, Papiamento omdat ze Curaçaose is en Nederlands omdat ze dat ook is. Het kussen heeft een achterkant van een aaibare flanel en meet 40 x 40 cm2. De rand is afgewerkt met wit satijnen koordband. De woorden zijn: vreugde, vriendschap, voorspoed, rijkdom, en in het midden het belangrijkste in het leven: gezondheid. Elk jaar maak ik zelf kerst/nieuwjaarskaarten. En elk jaar probeer ik daarbij origineel te zijn. In 1994 heb ik dit borduurwerk gemaakt, gefotografeerd en x keer af laten drukken. Alle witte steekjes zijn zelfbedacht, het lettertype en de boompjes zijn uit een boekje. Voor een aantal neefjes/nichtjes heb ik een "geboortetegel" gemaakt. Alleen die van Myrte heb ik op de foto staan. Ik heb uit een Nijntje-kleurboek het figuurtje "overgetrokken" (met het speciale hokjespapier) en er zelf een lettertype bij verzonnen. Door het flitslicht zie je helaas het bloemenrandje aan de onderkant niet. Ik hoop nog eens een beter plaatje te kunnen maken. Mijn jongste broer David houdt van strips en is een groot fan van Guust Flater. Om zijn collectie goed op te kunnen bergen, heb ik voor hem een ordner bekleed met canvas versierd met een geborduurde Guust en zijn onafscheidelijke huisdieren. Op de rug staat (in het juiste lettertype) "Guust". Merklappen Toen mijn ouders in 1985 40 jaar getrouwd waren, heb ik een merklap voor ze gemaakt. De griekse rand en letters staan onderaan, omdat ze dat jaar naar Griekenland op vakantie waren geweest. De vlaggen representeren alle landen waar ze in de loop der jaren waren geweest. De poppetjes stellen de kinderen voor. Dat ene meisje ben ik. Mijn vader heeft bij Philips gewerkt, viste als hobby en draaide houten kandelaars. Mijn moeder heeft dameshoeden gemaakt, naaide en breide heel veel kleren voor ons toen we klein waren, en spaarde wijwaterbakjes. Mijn vaders initialen zijn PG en hij is geboren in Eindhoven. Mijn moeders initialen zijn AE en zij is geboren in Oud- en Nieuw-Gastel. Toen mijn schoonmoeder Lotte in 1992 70 jaar oud werd, heb ik voor haar een merklap gemaakt. Bovenaan staan haar vijf kleinkinderen genoemd. Daaronder de zonen en schoondochters verbeeld met hun (ex-)beroep. (vrouwen roze, mannen lichtblauw) De oudsten bij de marine, daarnaast bij de NS en in de bloemen, dan op de vrachtwagen en in de zorg, de volgende deed iets met radioactief materiaal en zijn vrouw in de boekbinderij en ten slotte Piet en ik met onze ijzerwarenwinkel (ik als tang, haha!). Daaronder de initialen van haar ouders en haar geboortejaar. Haar achternaam Muijen spelde ze altijd met: mmmmm, uien. Vandaar M en de uien. Ze had vele hobbies, zoals toneelspelen (ze kreeg vaak mannenrollen en speelde eens een koning), kruiswoordpuzzels, breien en pianospelen. We waren er trots op dat ze op haar leeftijd nog voor de lol Russisch had geleerd. Vandaar de Russische tekst, uit te spreken als zdrazwoej, wat goedendag betekent. Het muziekstukje is "Nobody knows the trouble I've seen", als vertegenwoordiging van haar pianospel, maar ook vanwege de ellende die ze in haar jonge jaren heeft moeten doorstaan. Nu is ze vrijwel blind en kan, tot haar grote verdriet, geen van haar hobbies meer uitoefenen.